Δεν θέλετε να τρώτε;

Της Αναστασίας Μοσχοβάκη

Η νευρογενής ανορεξία είναι ένα σύνδρομο άγνωστης αιτιολογίας, που χαρακτηρίζεται από άρνηση λήψης τροφής, λόγω διαταραχής της αντίληψης της εικόνας του σώματος. Παρά την άρνηση λήψης τροφής, αρκετά άτομα παρουσιάζουν επεισόδια πολυφαγίας. Η νευρική ανορεξία πρωτοεμφανίζεται σε αρκετές περιπτώσεις στην Ελλάδα Άνοιξη Καλοκαίρι, ως συνέχεια μιας δίαιτας απώλειας βάρους που αποσκοπεί στην πρόσκτηση ωραίου σώματος κατά την έκθεση στην παραλίααι είναι συχνή στις γυναίκες.

Τα άτομα που αναπτύσσουν τη νόσο είναι άτομα τελειοθηρικά, δίνουν μεγάλη έμφαση στην εικόνα του σώματος, συνήθως επηρεαζόμενα από τις αντιλήψεις του οικογενειακού και πολιτισμικού τους περιβάλλοντος κατά την παιδική και εφηβική ηλικία. Παρά ταύτα, η νευρική ανορεξία δεν προκαλείται αμιγώς από ψυχογενείς παράγοντες. Η όρεξη είναι το αίσθημα επιθυμίας για φαγητό, το οποίο ρυθμίζεται από υποθαλαμικά, σε συνδυασμό με ανώτερα φλοιώδη κέντρα. Αλλοιώσεις σε συστήματα νευρομεταβίβασης, διαταραχή επεξεργασίας ορεξιογόνων ερεθισμάτων, ορμονικές διαταραχές και γενετικές επιβαρύνσεις συντελούν στην παθογένεια της νόσου.

Στα αρχικά στάδια, ο ασθενής, σε αρκετές περιπτώσεις, έχει όρεξη και την καταπολεμά. Προοδευτικά, διαστρεβλώνεται το αίσθημα της τάσης για φαγητό. Πολλές φορές τα ανορεκτικά άτομα χρησιμοποιούν καθαρτικά και προκαλούν τα ίδια εμετό στον εαυτό τους. H ασθένεια παρουσιάζει σημαντικές παθολογικές επιπτώσεις στο σύνολο του οργανισμού. Οι ασθενείς παρουσιάζουν απώλεια βάρους και σημαντικές ελλείψεις ζωτικών για το σώμα ουσιών. Υπάρχει ελαττωμένη λειτουργία όλων των οργάνων, λόγω στέρησης ενέργειας. Μείωση της κινητικότητας του γαστρεντερικού σωλήνα, δυσκοιλιότητα, αναστολή της εμμήνου στην γυναίκα, βραδυκαρδία, υπόταση, υποθερμία, ολιγουρία, ηπατική δυσλειτουργία, πρήξιμο, πτώση ανοσοποιητικού με συχνές λοιμώξεις, τριχόπτωση και ανάπτυξη εστιών τριχοφυΐας σε περιοχές, όπου δεν προϋπήρχαν, διόγκωση σιελογόνων αδένων, οίδημα, κυάνωση δακτύλων μπορεί να εμφανιστούν.

Εργαστηριακά ευρήματα, τα οποία μπορεί να εμφανίζονται από κοινού ή μεμονωμένα, είναι η αναιμία, η πτώση λευκών αιμοσφαιρίων, οι διαταραχές ηλεκτρολυτών, η αύξηση της ουρίας, η αύξηση της κρεατινίνης, το χαμηλό σάκχαρο ορού, η πτώση ορμονών του φύλου, η πτώση των θυρεοειδικών ορμονών, η αύξηση της κορτιζόλης, η αύξηση των τρανσαμινασών, η οστεοπενία. Ο καρδιακός όγκος παλμού μειώνεται και ενίοτε αναπτύσσεται καρδιακή ανεπάρκεια. Ορισμένα άτομα εμφανίζουν αρρυθμίες.

Η κατάσταση χρήζει άμεσης ιατρικής παθολογικής αντιμετωπίσεως, με δεδομένο ότι εάν δεν αντιμετωπιστεί, ο πάσχων μπορεί να καταλήξει. Η ασφαλής επανασίτιση πρέπει να είναι σταδιακή και ελεγχόμενη. Κατά την ελεγχόμενη επανασίτιση χορηγούνται ειδικά φάρμακα και συμπληρώματα τόνωσης των οργανικών συστημάτων. Η ταυτόχρονη ψυχοθεραπευτική παρέμβαση είναι απαραίτητη.